|
Polecamy
Pajacyk.pl
|
Keynes
Keynes - J.M. Keynes zbudował nową teorię makroekonomiczną opartą na fundamentalnym twierdzeniu, że podaż produkcji (poziom wytwarzanego dochodu narodowego, a zatem i stan zatrudnienia) zależy od poziomu globalnego popytu.
Modele wywodzące się z nurtu ekonomii keynsowskiej wyjaśniają wzrost dochodu na podstawie dwoistego charakteru nakładów inwestycyjnych, które z jednej strony przyczyniają się do rozbudowy istniejących zdolności produkcyjnych, z drugiej zaś wpływają na wzrost popytu i tym samym na stopień wykorzystywania rozbudowanych zdolności produkcyjnych.
Formułuje się przy tym różnego rodzaju warunki, po spełnieniu których rosnący potencjał produkcji może być w pełni wykorzystywany i zrost gospodarczy nabiera charakteru zrównoważonego. Gdy gospodarka nie spełnia tych warunków, wówczas wzrost gospodarczy jest niestabilny przy zmieniającym się wykorzystaniu rosnącego potencjału produkcyjnego i niepełnym oraz zmiennym stanie.
Zwolennicy tej metody uważają, że główną przyczyną niskiego poziomu produkcji i bezrobocia jest niedostateczna wielkość ogólnych wydatków. Ogół podmiotów gospodarujących tzn. konsumenci, przedsiębiorcy i instytucje rządowe razem nie zgłaszają wystarczającego dużego popytu na dobra i usługi by zapewnić pełne zatrudnienie siły roboczej.
Teoria ta szczególnie podkreśla fakt, że gospodarka ze swej natury ma charakter niestabilny i wymaga stosowania aktywnych, doraźnych posunięć polityki gospodarczej rządu w celu wyeliminowania bezrobocia i inflacji. Wg nich rozwiązanie problemu bezrobocia jest podniesienie ogólnego poziomu wydatków, np. obniżenie podatków – zwiększa zdolność nabywczą konsumentów i przedsiębiorców (podnosi się poziom ogólnego popytu), wzrost wydatków rządowych, obniżka stóp procentowych – zwiększenie zasobu pieniądza (nakłanianie konsumentów i przedsiębiorstw do brania pożyczek na nowe zakupy).
Keynesiści uważają, że wszelkie posunięcia polityki stymulujące popyt na inwestycje ostatecznie doprowadzą do zwiększenia zarówno produkcji jak i tępa wzrostu produktywności pracowników. Skłaniają się oni do postrzegania inflacji jako problemu popytu. Konsumenci zgłaszają większy popyt ogólny niż gospodarka jest w stanie zaspokoić, wywierając nacisk prowadzący do wzrostu cen.
|
